woensdag 1 oktober 2014

"Memories need to be shared"

Het gebeurt niet vaak, maar ik heb deze keer toch echt eerst de film gekeken. Ik zag The Giver van Lois Lowry vaak voorbij komen op goodreads, maar het sprak me niet echt heel erg aan. Toen ik zag dat de gelijknamige film 15 augustus uit was gekomen, besloot ik de film maar eens een kans te geven. Het eerste wat mij opviel en enigszins irriteerde, was dat de film zwart-wit was. En voor het grootste gedeelte van de film bleef dat ook zo. Af en toe zag je herinneringen in kleur. Waar je dan een stuk later achter kwam, was dat het ook echt zo hoorde. De bewoners van de community zijn als het ware van alles gestript wat mensen verschillend maakt. Sameness noemen ze het ook wel in de film. Geen kleuren, religies, gevoelens, menselijke verschillen. Dit allemaal door een oorlog die zich jaren ervoor heeft afgespeeld. Alle herinneringen zijn weggespoeld. Daardoor leven de mensen nu in vrede. Of dat ook echt leven genoemd kan worden, is de vraag.

Jonas is de uitverkorene die alle herinneringen terugkrijgt van the giver. In het begin alleen maar mooie dingen. Kleur, muziek, dansen, blijdschap, liefde. Hij begrijpt maar niet waarom de mensen moeten leven zonder al die goede dingen. Daarna krijgt hij per ongeluk een herinnering van oorlog en verlies. Jonas is boos, verdrietig en heeft onbegrip. Hij wil eigenlijk stoppen met de opleiding maar diep van binnen weet hij dat hij de enige is die de community kan redden.

Ik vond het een bijzondere film, maar geen geweldige film. Ik ben me nu meer bewust van al die kleine dingen in het leven. En dat alle slechte dingen ook iets positiefs hebben. Zonder haat is er geen liefde. Zonder emoties is er geen leven. ''Je weet pas wat je hebt als je het verliest." Dat gaat wel op voor deze film.

Ik was wel iets meer nieuwsgierig naar het boek dus ik besloot het een beetje door te bladeren. Ik heb een aantal passages gelezen maar het kon me niet interesseren. Het taalgebruik is wat ouderwets. Ook wel begrijpelijk, aangezien het boek uit 1993 komt. Ik had ook niet hetzelfde gevoel bij het boek als bij de film. Erg jammer. Meestal vind ik het boek altijd beter dan de film, maar deze keer heeft het boek de boodschap niet weten over te brengen op mij.
Een storend verschil dat me toch wel opviel was dat de leeftijden heel erg anders waren. In het boek werd Lily een acht, in de film een negen. Jonas werd in het boek een twaalf, maar in de film was hij een graduate. Wat zou betekenen dat hij waarschijnlijk achttien werd. Zo zag hij er ook wel uit.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen