donderdag 9 oktober 2014

"Less Survivor, more like America's Next Top Model, island-edition"

Ik ben eigenlijk best wel teleurgesteld in dit boek. Lynne Matson heeft met haar boek Nil de plank compleet misgeslagen. Het citaat in de titel is overigens een quote uit het boek gehaald, alsof dit allemaal de bedoelding was.

Charley wordt wakker in een onbekende wereld. Na dagen van rondzwerven komt ze een groepje mensen tegen. Deze vertellen haar dat ze is terechtgekomen op Nil. En dat ze precies 365 dagen heeft. 365 dagen om te ontsnappen aan Nil. Anders sterft ze. Eén van de mensen die ze leert kennen is Thad. Ze zijn eigenlijk op slag verliefd. Maar hun liefde is een race tegen de klok. Want ze weten beiden dat de kans klein is dat ze het overleven. Voor ze het weten is de tijd van Thad bijna voorbij. Gaan ze nog op tijd een poort vinden?

Wat ik verwachtte: Een bloedstollend avontuur op een woest eiland. Een gevecht tegen monsters en tegen elkaar. Want iedereen wil natuurlijk zo'n poort vinden. En dat gaat ook wel eens ten koste van andere mensen. Honger. Paniek. Overleven. Verder hoopte ik op een gepassioneerde relatie tussen Charley en Thad.

Wat ik kreeg: Een paradijselijk eiland met prachtige stranden, ongerepte natuur, mooie grotten en heerlijk water. Vis, ananas, mango en kokosnoten in overvloed. Het eten is er heerlijk. Er zijn mensen die brood kunnen maken (maar waar komt het meel vandaan), mensen die kleding kunnen maken en mensen die heerlijke guavezeep kunnen maken. Iedereen ziet eruit als een model. Huid zongebruind en haren gebleekt door de zon. Mannen gespierd en vrouwen met perfecte lichamen. Als tijdverdrijf gaan ze lekker surfen, volleyballen en elkaars haren vlechten.

Monsters zijn er niet. Door de poorten komen aardse dieren op Nil terecht. Daarbij horen ook tijgers en andere gevaarlijke dieren. Af en toe redden mensen het. Af en toe gaan er mensen dood maar erg spannend wordt het niet verteld. Het is allemaal vrij vlak. Als er mensen gewond raken of doodgaan, hoop ik altijd dat het zo gedetailleerd is dat ik er zelf kriebels van krijg. Dan voelt het echt en dan ga je helemaal op in het verhaal. Maar helaas.

De relatie tussen Charley en Thad was ook saai. Ze waren net een stel van in de tachtig wat vijftig jaar getrouwd was. En kusje hier en een knuffel daar en daar liepen ze hand in hand over een prachtig eiland. Als Charley het niet met Thad eens was, zei ze ja oke en was het allemaal weer goed. En andersom was het precies hetzelfde. Het was liefde op het eerste gezicht. Soms voelde het zelfs als een relatie tussen twee meisjes. Thad was zo ongelooflijk vrouwelijk. Hij praatte alleen maar over zijn gevoelens, kamde graag de haren van Charley en had niet bepaald veel vechtlust.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen