vrijdag 3 oktober 2014

"Een serie waar je kriebels van krijgt"

Man man man, dit was me een beste serie! 6 boeken, 3010 bladzijden. Het heeft me even gekost om me ertoe te zetten deze monsterlijke serie te beginnen. Ik werd niet teleurgesteld. Het eerste boek heb ik jaren geleden gelezen dus ik kan me er weinig van herinneren. De andere vijf boeken heb ik binnen anderhalve week uitgelezen. Het ging razendsnel.

Het begint in 'Gone' met het feit dat iedereen boven de vijftien jaar ineens verdwijnt. Gewoon weg. Een soort koepel met een straal van 32 km is verschenen om Perdido Beach heen. Niemand kan erin. Niemand kan eruit. In het begin is er vooral nog heel veel verwarring. Het is spannend en misschien zelfs wel leuk. Alles mag, er zijn geen ouders die je verbieden om computerspelletjes te spelen of chips te eten wanneer je wilt. Maar algauw raakt het eten op en moet er toch een plan bedacht worden. Het ziet ernaar uit dat de kinderen niet gered gaan worden. Er ontstaan meningsverschillen, ruzies, gevechten. Er zijn hongerigen, zieken, gewonden. Doden. Kinderen moeten ineens heel snel volwassen worden om zichzelf te kunnen redden. Sam Temple staat op als een geboren leider en probeert het geheel in de hand te houden. Het is niet de vraag of dat lukt, maar hoelang het duurt voordat het compleet fout gaat.
 

Ik vond het een erg heftige serie. Ik heb niet vaak dat ik kriebels krijg van een boek, maar dat heb ik bij deze boeken zeker gekregen. Met name bij het vierde deel, 'Plague'. Het was angstaanjagend. In detail ging er in op hoe een meisje door een enorme hoestaanval stukjes longen eruit hoestte. Hoe de wormen onder je huid kropen. Hoe hoofden werden afgehakt. Hoe verwondingen eruit zagen. Ik kan me bijna niet voorstellen dat dit boeken voor dertien jaar en ouder zijn. Mijn zusje zou er waarschijnlijk nachtmerries van krijgen. Door al die bijzondere omschrijvingen, wekte de boeken wel veel gevoelens op. Het maakte iets los in mij. Zoals ik al zei, het gebeurt niet vaak (verder alleen bij catching fire). Daarom behoren deze boeken toch wel tot de betere boeken die ik heb gelezen.

Het zette mij persoonlijk ook aan het denken. Het is zo moeilijk te begrijpen dat het oudste kind net vijftien jaar is. Er lopen kinderen van vier jaar rond met jachtgeweren, machetes en zelfgemaakte wapens. Kinderen van acht jaar die elkaar vermoorden om een klein beetje eten. Kinderen die elkaar vermoorden om elkaar op te eten. Het is ontzettend luguber maar daardoor wel realistisch. Want wie weet waar mensen toe in staat zijn als de wanhoop nabij is. Als er geen eten meer is. Geen drinkbaar water. Als je beste vrienden vermoord zijn. Als gevaar altijd op de loer ligt.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen