vrijdag 14 maart 2014

"Ik zei toch dat de toekomst futuristisch zou worden"



Als je de roltrappen op Rotterdam Centraal afloopt, merk je al dat het feest is. Alle winkeltjes zijn versierd met vlaggen en overal zijn zilveren ballonnen te krijgen. De Reggae- en Latinmuziek zorgen voor een multicultureel tintje. Op 13 maart is de officiële opening van het nieuwe Centraal Station van Rotterdam waar de laatste negen jaar aan gewerkt is.

Twee uur voor de opening staan er al mensen te kijken voor de dranghekken bij het podium. De dansers en muzikanten zijn nog aan het repeteren. De voornamelijk oudere mensen staan ongeduldig te wachten om straks een glimp van Zijne Majesteit op te vangen. “We hadden wel een kop koffie verwacht van de NS”, zegt een vrouw voor de vierde maal. Een organisator hoort het en hij is het hiermee eens. Even later komt hij de vrouw een kopje koffie brengen. Ze lacht en haar man maakt er meteen een foto van. Iets verderop roept een andere vrouw met een Rotterdams accent geïrriteerd: “Er zijn wel meer mensen die koffie willen!” Hier wordt helaas voor de vrouw geen gehoor aan gegeven.

Bij de perrontrappen en het podium zijn filosofische quotes te lezen als “loop gerust door terwijl je even stilstaat bij vooruitgang” en “Ik zei toch dat de toekomst futuristisch zou worden.” Het is duidelijk dat er niet licht gedacht wordt over de opening van het CS. In een gigantische zilveren ballon vlak bij het podium, wordt het beeld van de mensenmassa weerspiegeld. Er zijn veel paarse accenten zoals het tapijt in het VIP-vak en de spandoeken met quotes. Ze zorgen samen met het zilver voor een futuristisch karakter. “Prachtig station, het project is ontzettend goed tot zijn recht gekomen”, zegt een oudere dame met een compact camera.

Langzaamaan wordt het publiek groter en de persoonlijke ruimte kleiner. Terwijl op een groot scherm een film wordt getoond van het hele bouwproces, is het aftellen begonnen. Mensen zijn heel positief over het station, zowel over het uiterlijk als het nieuwe imago. “Op het oude CS waren vaak drugsfiguren te vinden. Hier waren altijd problemen. Van een grote puinhoop is Rotterdam verandert in een prachtige stad. De skyline doet elke keer weer wat met me”, vertelt een oud-schipper met hemelsblauwe ogen. Hoewel hij geboren is in een boerendorp, liggen zijn roots toch in Rotterdam.

Aan de andere kant van de dranghekken gaat het er heel anders aan toe. In het vak voor genodigden wordt het steeds drukker. Het personeel is perfect afgestemd op het interieur. Mannen strak in pak met paarse stropdassen en dames in mantelpakjes. Glazen champagne worden doorgegeven. Jan-Peter Balkenende maakt hier en daar een praatje en gaat dan zitten. Plots klinkt er trompetmuziek van het Philharmonisch Orkest en gaan de glazen schuifdeuren naar buiten open. De koning loopt naar binnen met een aantal andere mensen. Statisch als deze mensen zijn, zo enthousiast is Willem-Alexander. Hij lacht en steekt zijn vuisten in de lucht op de maat van de muziek. De Koning zit binnen een minuut na aankomst. De voorste rijen publiek achter de dranghekken hebben hier drie uur op gewacht. Zijne Majesteit is net niet te zien door een vrouw met een grote oranje hoed die naast hem zit.  Mobiele telefoons en camera’s verdwijnen weer in jaszakken en er lopen zelfs een aantal mensen weg.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen