zondag 23 maart 2014

"I have a heart, says science but I am a monster, says society."

134557821310408013188676

Ik wil graag met jullie delen: een meesterwerk van een trilogie. Het laatste deel ligt pas sinds gisteren (22 maart) in het Nederlands in de winkel, maar ik heb het boek in een ruk uitgelezen. Ik heb het natuurlijk over Touching Juliette van Tahereh Mafi. Een verbazingwekkend goede en verrassende serie over een meisje met een dodelijke aanraking. Niet alleen het verhaal, maar ook de schrijfstijl maakt dit tot zo'n beetje de beste boeken die ik gelezen heb.

Juliette is 'on the edge of insanity'. Na 264 dagen opgesloten gezeten te hebben in een gesticht, heeft ze alle hoop verloren. Ze is opgesloten omdat ze mensen verwond met haar aanraking. Omdat ze mensen kan doden met haar aanraking. De chaos en wanhoop in Juliettes hoofd wordt perfect weergegeven op papier. Veel woorden die zich herhalen en doorgestreepte zinnen. Naarmate de trilogie vordert, vindt ze steeds meer haar rust. De schrijfstijl ontwikkelt zich met de hoofdpersoon, wat heel bijzonder is.

Er is natuurlijk een uitzondering op de regel. Bewaker Adam Kent blijkt Juliette aan te kunnen raken zonder te sterven. Maar ze is zo doorgedraaid dat het niet voelt als een opluchting. Ze wil dat Adam er nooit achter komt.
" "You can't touch me," I whisper. I'm lying, is what I don't tell him. He can touch me, is what I'll never tell him. Please touch me, is what I want to tell him."

Daarnaast schrijft Tahereh heel poëtisch, met veel metaforen. Het hele boek lijkt wel een lang gedicht. Dialogen worden perfect verwoord en situaties zijn mooi en gedetailleerd beschreven zonder saai te worden. Ze valt niet in de herhaling. Met elk boek dat je leest, kom je meer te weten. Relaties en gebeurtenissen worden niet eeuwig uitgemolken zoals in sommige boeken, maar nieuwe dingen volgen elkaar in een prettig tempo op.

Vertrouw me, het laatste en naar mijn mening het beste boek van de serie, is nieuwer en beter en mooier en romantischer en unieker dan de vorige delen. De ruim vierhonderd pagina's die het boek heeft, waren voor mij lang niet genoeg. Ik werd compleet in het verhaal gezogen, om er na slechts een paar uur weer uitgegooid te worden, met een leeg gevoel. Waar ik de afgelopen jaren naar uitgekeken heb, is binnen no time verslonden. En hoe. Vijf sterren zijn bij lange na niet genoeg om die boek te beoordelen.

Niet alleen Adam, maar ook Warner kan Juliette aanraken. Deze jongen is de leider van sector 45. Ruw en meedogenloos. Hij ontwikkelt een obsessie voor Juliette en voor wat ze kan. Kan het zijn dat achter een hard pantser en een woeste gezichtsuitdrukking eigenlijk een jongen zit die gewoon veel heeft meegemaakt? Juliette vindt uiteindelijk de ware, maar wie zal het zijn?
''It's the kind of kiss that inspires stars to climb into the sky and light up the world."
Ik kan alleen maar zeggen: Koop alle delen in één keer, sluit jezelf een week op en geniet. Zulke mooie boeken kom je niet vaak tegen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen