zondag 9 februari 2014

'Something inside so strong'

Het is koud. Het regent en het waait. Regenboogvlaggen wapperen in de wind en een aantal vlammetjes van kaarsen flakkeren wild. Het is druk bij het nationale homomonument in Amsterdam. Toch is de sfeer gemoedelijk. Op het podium staat een man zijn verhaal te doen. Zijn woorden raken me. Hij vertelt over de Winterspelen in Sochi en het antihomobeleid dat Rusland heeft. 'De Spelen hadden eigenlijk afgelast moeten worden, want hier wil Nederland toch niet mee geasocieerd worden?'

'Het beeld van zes homo-activisten die in elkaar geslagen worden, koppelen wij aan het beeld van het koningspaar dat staat te juichen bij de Spelen. Dat is een smet op de reputatie van Nederland waar ze nooit meer vanaf zullen komen,' vertelt de man. Het publiek begint luid te joelen, te fluiten en te klappen. Mensen lachen en praten met elkaar. Dit mag dan wel het etiket 'protest' hebben, het is bijzonder vredig. 'De meeste mensen groeien op met ouders die elkaar liefhebben. Zij volgen dit voorbeeld. Maar er zijn ook andere mensen. Deze mensen hebben het zwaar vóór hun openbaring omdat ze leven met een geheim. Als ze eindelijk hun leven kunnen gaan leiden zoals ze dat willen, hebben ze het nog elke dag zwaar. Er zijn mensen die moeten vechten om zichzelf te kunnen zijn.'

Voor me staat een lesbisch koppel met een regenboogvlag om hun heen geslagen. Ze lachen en geven elkaar een kus. Hier worden ze niet veroordeeld om wie ze zijn. Ze zien er gelukkig uit. De spreker op het podium heeft inmiddels plaatsgemaakt voor een acapellagroep van mannen. 'Something inside so strong,' zingen ze. Een zin die de hele avond in mijn hoofd blijft hangen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen