donderdag 4 december 2014

Elizabeth Richards - Black City

De cover trok mijn aandacht, het verhaal hield mijn aandacht vast. Alle drie de delen, maar vooral het eerste deel, heeft een ontzettend gave cover zoals je ziet. De roos staat voor Purian Rose, de badguy in de serie. De President Snow van Black City. Ook de beschrijving op goodreads, klonk veelbelovend.

In a city where humans and Darklings are now separated by a high wall and tensions between the two races still simmer after a terrible war, sixteen-year-old Ash Fisher, a half-blood Darkling, and Natalie Buchanan, a human and the daughter of the Emissary, meet and do the unthinkable—they fall in love. Bonded by a mysterious connection that causes Ash’s long-dormant heart to beat, Ash and Natalie first deny and then struggle to fight their forbidden feelings for each other, knowing if they’re caught, they’ll be executed—but their feelings are too strong.

When Ash and Natalie then find themselves at the center of a deadly conspiracy that threatens to pull the humans and Darklings back into war, they must make hard choices that could result in both their deaths.


Het boek is ontzettend cool, er is continu actie, geweld en spanning (al komen de actie-scenes in Phoenix beter tot zijn recht). De darklings zij een soort demonen. Als zij iemand bijten, komt er een verslavende stof vrij genaamd Haze. Hierdoor zijn veel mensen verslaafd aan drugs. Ash dealt straight from the fangs. Compleet onverwacht (ahum) worden Ash en Natalie verliefd op elkaar. De reden is wel verrassend. Het slot van deze romance is nog verrassender. Deze plottwist is er één die niemand ziet aankomen.

Wat ik soms niet helemaal overtuigend over vind komen, zijn de relaties in dit boek. Ash en Natalie zijn nog sneller verliefd dan dat je een pagina kan lezen. Daarna dumpt Natalie haar vriendin Day voor haar kersverse vriendje. Naar mijn mening laat je vriendinnen niet zitten voor welke jongen dan ook. En Day heeft een bloedhekel aan Ash omdat hij Beatle, de ex van Day, drugs geeft. Van wie Beatle het ook krijgt, als je verslaafd bent, kom je er toch wel aan. Dus waarom Ash de schuld geven? Voor de rest, dikke vijf sterren voor dit boek!

dinsdag 2 december 2014

Creative writing op zijn leukst!

Deze keer geen recensie over een leesboek, maar over een journal. 642 things to write about is een erg leuk boek vol met schrijfopdrachten om je creatieve hersenspinsels in kwijt te kunnen. Als student journalistiek vind ik dit een heel handig boek om van mijn writersblock af te komen en wat inspiratie op te doen. Ook kan ik door de vele originele en gekke schrijfopdrachten mijn creatieve schrijf- en denkproces op gang brengen. Ik kan niet anders zeggen dan dat het een aanrader is!

Ik heb natuurlijk nog lang niet alle opdrachten gedaan, maar ik ben al wel heel wat leuke tegengekomen.

Een aantal voorbeelden:
* Write an ode to an onion.
* Write the lyrics of a rap song. They must include a cop, a bad drug bust, and a dog.
* You are Luke Skywalker. Write three different opening paragraphs for you autobiography.
* Describe your favorite part of a woman's/man's body using only verbs.
* Describe the way the sky looks today

And so on.. Voor wie er absoluut geen genoeg van kan krijgen, is er ook een deel twee: 712 more things to write about.

maandag 1 december 2014

De boeken van november

 awesome, beautiful, books, coffee, cool, cosy, cozy, cute, fall, fashion, girl, happy, harry potter, hipster, home, indie, indie rock, inspiration, life, live, love, read, summer, sweet, tea, vintage, wild, winter, young, youth

Deze maand heb ik genoten van een aantal nieuwe boeken, maar heb ik ook een paar oude boeken uit de kast gehaald om ze opnieuw te lezen. De temperatuur gaat omlaag en de verwarming gaat weer aan, des te fijner om met een deken, een pot thee en een goed boek weg te kruipen en de wereld even te vergeten. Wil je weten wat ik in oktober heb gelezen? Klik dan hier.

1. Jill Williamson - Captives
2. Jill Williamson - Outcasts
3. P.C. Cast & Kristin Cast - Marked
4. P.C. Cast & Kristin Cast - Betrayed
5. P.C. Cast & Kristin Cast - Chosen
6. P.C. Cast & Kristin Cast - Untamed
7. Donna Freitas - The Tenderness of Thieves*
8. Lamar Giles - Endangered*
9. Sharon Cameron - Rook*
10. Rosamund Hodge - Cruel Beauty
11. P.C Cast & Kristin Cast - Hunted
12. P.C Cast & Kristin Cast - Tempted
13. P.C Cast & Kristin Cast - Burned
14. Sara Raasch - Snow like Ashes
15. Kerstin Gier - Silber: het tweede boek der dromen
16. Griffin Ondaatje - The Mosquito Brothers*
17. Liz Kessler - Read Me Like a Book*
18. Kasie West - Pivot Point
19. Kasie West - Split Second
20. Carrie Ryan - The Forest of Hands and Teeth
21. Jenna Black - Glimmerglass
22. Jennifer Armentrout - Bitter Sweet Love
23. Jay Clark - Finding Mr. Brightside*
24. Jennifer Armentrout - Sentinel

The Tenderness of Thieves was voor mij echt een teleurstelling. In het begin was het echt spannend. Er zit wel een dalende lijn in het verhaal, het komt nauwelijks op gang. Een spanningsboog was er niet. Tussen Handel en Jane bloeit een liefde op die ik niet voel. Het is naar mijn gevoel zo afstandelijk geschreven dat de gevoelens niet overkomen.

Ook van Rook had ik meer verwacht. De cover is hartstikke mooi en de flaptekst sprak me erg aan maar ik kwam gewoon niet door het verhaal heen. Hoe erg ik ook mijn best deed, ik moest pagina's telkens opnieuw lezen en de informatie bleef gewoon niet hangen.

De huis van de nacht-serie, was echt een eye-opener voor me. Door dit voor de tweede keer te lezen en dan alle boeken vlak achter elkaar, begreep ik veel meer van het verhaal en vond ik de boeken stuk voor stuk veel leuker dan eerst. Nu ben ik alleen maar nieuwsgieriger naar de vijf delen die ik nog niet heb gelezen!

Snow Like Ashes en Silber deel 2 waren toch wel de leukste boeken van deze maand. Vandaar dat je van beiden een recensie kan vinden op deze blog.

Er zijn ontzettend veel boeken die nog op mijn to-read list staan. Zoveel dat ik me afvraag of ik ze ooit allemaal gelezen krijg. Met de kerst in aankomst, wil ik alvast graag in de stemming komen door wat ik lees. Vandaar dat ik onder andere My True Love Gave To Me van Stephanie Perkins, The Black City-trilogie van Elizabeth Richards en een winterverhalenbundel van Nora Roberts wil lezen.

*Manuscripten gelezen voor Blossom Books of Kluitman

zaterdag 29 november 2014

Nieuw: Facebook!


Nu mijn blog meer dan een jaar bestaat, heb ik besloten er een facebook-pagina bij te nemen. Zo hoop ik nog meer mensen te bereiken die ik kan inspireren met ideeën voor leuke boeken, muziek en andere dingen.
Check www.facebook.nl/JournalBookJunkie en like de pagina om op de hoogte te blijven van mijn berichten!

vrijdag 28 november 2014

Jenna Black - Glimmerglass

Nadat Dana's moeder stomdronken naar haar zang-optreden komt, is de maat vol. Dana weet dat haar vader een of andere fae is en besluit naar hem toe te gaan. Zonder nog met haar moeder te spreken, vertrekt ze naar Avalon. Wat ik erg raar vind, is dat Dana pas zo laat contact opneemt met haar moeder. En als ze dan eindelijk gebeld heeft, is haar moeder net op weg naar Avalon. Erg vreemd dat het zo lang duurt voordat mam eindelijk haar enige dochter gaat zoeken.

Enfin, sinds Dana in Avalon is, is haar leven echt een rollercoaster. Haar tante neemt haar mee en sluit haar op, daarna wordt ze gered door Kimber en Ethan, waar ze ook niet weg mag. Ten slotte weet ze te ontsnappen en komt ze bij haar vader terecht, waar ze wederom streng in de gaten gehouden wordt. Alles blijkt om de politiek te gaan in Avalon. Ethan is een eersteklas hottie, wat ook wel logisch is omdat hij een fae is. Dana denkt dat hij oprecht interesse in haar heeft en ze ontwikkelt dan ook gevoelens voor hem. Ze komt erachter dat hij alleen maar uit is op haar macht en haar vasthoudt voor zijn vader. Een grote teleurstelling. Ik zag het romantische al helemaal gebeuren, maar Ethan is niet bepaald boyfriendmaterial. Gelukkig komt Finn om de hoek kijken. Hij is de nieuwe bodyguard van Dana. Ik heb geen flauw idee hoe oud hij is, maar zijn karaktertrekjes maken hem voor mij heel likeable.
EDIT: Oeps, Finn heeft een zoon! Veel te oud dus.

Dana is namelijk heel bijzonder. Ze is een nakomeling van een normale vrouw en een fae, waardoor ze een faeriewalker is. Dat betekent dat ze niet alleen technologie naar Faerie kan brengen, maar ook magie naar de normale wereld. Zij is de enige die dat kan, ze moet er alleen nog achter komen hoe ze dat moet doen.

Dana had van mij wel wat stoerder mogen zijn. Tijdens een aanval van Spriggans (wat dat ook mogen zijn), kwam een klein beetje lef naar boven, maar ik heb het nog veel te weinig gezien tijdens het boek. Ik zie mijn hoofdpersonen graag wat heldhaftiger. Ze is best wel onvolwassen en is snel onder de indruk van een knappe man. Ze is te goed van vertrouwen.
De rest van de hoofdpersonen zijn nogal vervelend. Kimber doet heel erg bitchy in het bijzijn van Ethan. Grace is gewoon evil en Dana's vader heeft een beetje creepy trekjes.

Ik las dit boek best wel snel uit en bleef ook lang geïnteresseerd maar als ik terugkijk naar wat ik gelezen heb, valt het wel tegen. Er is eigenlijk niet heel veel spannends gebeurd als ik erover nadenk. Dingen die wel spannend hadden moeten zijn, kwamen niet zo over op mij.
Wat vind ik het beste aan dit boek? De cover. Mooie kleuren, strak lettertype en die dots zijn ontzettend leuk.

maandag 24 november 2014

Kasie West - Pivot Point

Pivot Point (Pivot Point, #1)Als Addie's ouders haar mededelen dat ze gaan scheiden, stellen ze haar voor een onmogelijke keuze. Ze kan bij haar moeder in the compound blijven wonen, waar ze niets hoeft achter te laten. Of ze kiest ervoor om bij haar vader te wonen. Hij gaat tussen de normale mensen, de mensen zonder paranormale gave, wonen. Dat betekent dat ze naar een nieuwe school moet en haar beste vriendin moet achterlaten. De keuze lijkt niet zo moeilijk, maar de gedachte alleen al dat ze zonder haar vader moet leven, is ondraaglijk. Gelukkig is ze een Searcher en kan ze in de toekomst kijken om beide opties na te gaan. Dit wordt in afwisselende hoofdstukken vertelt. Het is in het begin heel erg verwarrend omdat er nergens staat of ze op dat moment bij haar moeder of vader is. En ik moet telkens in mijn achterhoofd houden dat het allemaal niet echt gebeurt. Best wel vreemd.
EDIT: Oke shoot me, ik ben er zojuist achter gekomen dat elk woord aan het begin van het hoofdstuk de letters PARA of de letters NORM bevat, wat duidt op welk visioen ze zich in bevindt. Dit is echt geniaal!

Als ze bij haar vader gaat wonen, ontmoet ze een jongen tijdens een footballgame. Het is de intelligente Trevor, een senior op Addie's nieuwe school. In eerste instantie zijn het vrienden, maar ze komen erachter dat ze beiden op zoek zijn naar meer.
Als ze bij haar moeder gaat wonen, raakt ze onverwachts steeds closer met Duke, de populairste en meest sexy jongen van de school. Ze moest eerst niets van hem hebben omdat hij zo ontzettend arrogant is. Maar als Duke zijn zinnen ergens op heeft gezet, laat hij zich niet zomaar uit het veld slaan. En Duke wil Addie. Ze stemt in met één date, maar komt erachter dat hij stiekem toch wel heel erg leuk is.
Op het eerste gezicht lijkt het dat beide keuzes bijzonder goed aflopen voor Addie.

Omdat de hoofdpersonen diepgang hebben en beide jongens eigenlijk heel likeable zijn, valt het niet op dat er in eerste instantie niet veel bijzonders gebeurt. Ze leert twee jongens kennen, gaat met beiden een aantal keer uit en wordt op beiden verliefd. Maar daarna verandert het volledig. In the compound loopt een badguy rond en welke keuze ze ook maakt, dit verhaal heeft geen happy end voor haar. Nu moet ze kiezen tussen the lesser of two evils.

Ik kan gewoon niet geloven hoe gruwelijk spannend en goed ik dit boek vond. Het is complex, slim, romantisch, spannend, het heeft alles. Ik kon letterlijk niet stoppen. Al lezend liep ik naar huis. Ik ben drie keer bijna aangereden, viel van de stoeprand en struikelde over takken omdat ik nergens anders meer aandacht voor had. Een dikke vijf sterren dus!

donderdag 20 november 2014

Kerstin Gier - Silber: Het Tweede Boek Der Dromen

Als je deel 1 van Silber nog niet hebt gelezen, raad ik je aan deze recensie niet te lezen in verband met spoilers.

In een ruk heb ik het tweede deel van de Silber-reeks van Kerstin Gier uit. Het leest ontzettend makkelijk door het leuke taalgebruik en de geweldige humor die erin verwerkt is. Ondanks dat ik het verhaal inhoudelijk niet heel spannend vond, maakt de schrijfstijl een hoop goed. Daarnaast vind ik de Nederlandse cover leuk en speels, wat hem ook nog eens een goede aanwinst voor de boekenkast maakt.

Liv Silber dwaalt 's nachts tegen beter weten in toch nog door de dromengangen. Hoe vaak Grayson heeft gezegd dat ze dat niet meer moet doen omdat het gevaarlijk is, ze doet het toch. Ze ontmoet haar knappe vriendje Henry elke nacht in haar dromen. Maar ook al zit Anabel veilig achter slot en grendel in een psychiatrische kliniek, het gevaar is nog niet geweken...

Mia, het kleine zusje van Liv, wordt in haar dromen namelijk lastig gevallen. Een badguy laat haar 's nachts slaapwandelen. En dan geen onschuldig tochtje naar de koelkast, maar echt gevaarlijke dingen. Mia loopt in alleen haar pyjama naar buiten, terwijl het ijskoud is en er sneeuw ligt. Ook wil de slechterik haar uit het raam laten springen. Liv moet er heel snel achter komen wie het op hen gemunt heeft voor ze te laat is.

Persoonlijk vind ik het erg voor de hand liggen wie de dader is, ik had het al mijlenver zien aankomen. Dat vind ik dan wel heel erg jammer. Ik houd van een spannende plottwist en een verrassend einde, maar in dit boek heb ik beiden niet gevonden. Het gevaar is ook weer zo snel geweken dat ik niet eens de kans had om het spannend te vinden. Jammer. Toch blijft dit boek wel een mustread voor Young-Adult liefhebbers. De karakters zijn echt geweldig opgebouwd en doen ontzettend komische dingen. Het is gewoon een lekker luchtig en nonchalant verhaal waar je niet te veel bij na hoeft te denken.

woensdag 19 november 2014

Acht redenen waarom je 'Snow like Ashes' van Sara Raasch moet lezen

1. Geen verhaal is compleet zonder verboden liefde of driehoeksverhouding. Gelukkig heeft dit verhaal beiden (!). Meira en Mather zijn beste vrienden maar dat is niet het enige wat Meira voor hem voelt. Ze is dolverliefd op hem. Helaas is hij de troonopvolger van het Winterrijk, wat hem super onbereikbaar maakt.
Daarnaast komt er ook nog even een andere prins om de hoek kijken, who happens to have an amazing body...
2. Meira is een ontzettend stoer personage. Als ze samen met een jongen een opdracht krijgt, vlucht hij en laat hij Meira alleen achter. Gelukkig weet ze goed hoe ze met wapens om kan gaan en is ze heel erg cool.
3. Veel mannen met ontbloot bovenlijf!
4. Mather is ontzettend cute. De kleine dingetjes die hij voor Meira doet, mooie gebaren en lieve woorden. Daaraan kun je merken dat hij heel erg veel om haar geeft.
5. Het verhaal speelt zich af in een verzonnen wereld die gevormd wordt door acht rijken. Vier daarvan worden bewoond door volken van de vier seizoenen, ieder met hun eigen magische krachten en uiterlijke kenmerken. De perfecte setting om je eigen wereld even te vergeten.
6. Dit boek is lekker volgepropt met veel geweld en actie, precies goed om het onmogelijk te maken om dit boek weg te leggen.
7. De plottwist in dit verhaal is er voor de verandering een die niet ziet aankomen.
8. Dit boek maakt deel uit van een trilogie, dus na Snow Like Ashes is het gelukkig nog niet afgelopen!

zaterdag 1 november 2014

De boeken van oktober


autumn, book, coffee, drink, fall, rain, read, relax, write


Jazeker, ook deze maand heb ik weer een heel aantal boeken gelezen. Deze boeken heb ik in september gelezen. Omdat oktober alweer ten einde is, heb ik alle boeken van deze maand op een rijtje gezet. Klik op een link voor de bijbehorende recensie (veel boeken die niet gerecenseerd worden, hebben wel een korte mening op Goodreads. Klik hier voor mijn pagina).

1. Melissa Landers - Alienated
4. Lauren Oliver - Before I Fall
5. Nora Roberts - The Return of Rafe MacKade
6. Nora Roberts - The Pride of Jared MacKade
7. Nora Roberts - The Heart of Devin MacKade
8. Nora Roberts - The Fall of Shane MacKade
10. Anna Carey - Eve
11. Cassandra Clare - City of Heavenly Fire
12. James Dashner - The Scorch Trials
13. Jennifer Armentrout - Daimon
15. Jennifer Armentrout - Pure
16. Jennifer E. Smith - The Statistical Probability of Love at First Sight
17. Jennifer Armentrout - Deity
18. Jennifer Armentrout - Elixir
20. Joss Stirling - Challenging Zed
22. Jennifer Armentrout - Apollyon
23. Kass Morgan - The 100 (Reread)

Nadat The Scorch Trials mij zo tegenviel, heb ik besloten om The Death Cure ook niet meer te lezen. Het boek begon goed maar ging snel bergafwaarts. Net iets na de helft ben ik gestopt met geconcentreerd lezen en heb ik alleen nog maar een beetje gescand. Ik kan dan ook wel met zekerheid zeggen dat The Scorch Trials de grootste teleurstelling van de maand was.
Nil vond ik ook wel erg jammer. Ik had namelijk hele hoge verwachtingen van dit boek nadat ik de flaptekst had gelezen. Misschien wel te hoge verwachtingen. Het boek kon ze namelijk niet waarmaken.

De toppers van deze maand waren zeker de Covenant-serie van Jennifer Armentrout. Wat een geweldige boeken zijn dat. Heerlijke actie, een kickass heldin en een prachtige liefde (die in deel 3, Deity, eindelijk goed naar voren komt). Daarnaast was City of Heavenly Fire natuurlijk een ontzettend goed boek. De ontknoping van een serie van zes boeken. Het was een einde waar ik goed mee kon leven. Geen leuke mensen die op het laatste moment nog even doodgingen, maar een happy end.

Ook Day 21 was een heerlijk boek. Pure dystopie, precies zoals ik het wil hebben. Ik heb er niet lang over gedaan om dit boek uit te lezen, maar het waren een paar fijne uurtjes. En wat is de Nederlandse versie van dit boek beeldschoon. Ik noem het covergasm. Dikke duim naar Blossom Books, die weer een pareltje heeft weten te leveren!

Before I Fall was niet het beste boek wat ik deze maand heb gelezen, het heeft toch zeker een goede indruk achtergelaten. Er zat een dieper liggende gedachte achter die ik erg mooi vond en waar ik me heel goed in kon vinden. Het gaat over een meisje wat verongelukt en dan zeven kansen krijgt om haar laatste dag opnieuw te doen. Ze wordt zich steeds meer bewust van het feit dat ze een bitch is en gemeen doet tegen mensen die haar nooit wat misdaan hebben. Door deze kansen leert ze de kleine dingen in het leven steeds meer waarderen. Het is zeker een aanrader.

Met weer 30 verse dagen op de teller ga ik weer heel hard aan het lezen. Ik ben in ieder geval van plan te beginnen met het herlezen van de serie Huis van de Nacht. De eerste zeven delen heb ik al gelezen, vijf moet ik er nog doen. Omdat ik het hele verhaal kwijt ben, ga ik ze gewoon allemaal lezen. Verder staan op de planning: Snow like Ashes van Sara Raasch, Cruel Beauty van Rosamund Hodge, Silber 2 van Kerstin Gier en waarschijnlijk nog veel meer.

*Manuscripten gelezen voor Blossom Books of Kluitman

donderdag 30 oktober 2014

Moïra Fowley-Doyle - The Accident Season

Omdat ik dit jaar ambassadeur van Blossom Books ben, kreeg ik de geweldige kans om een heleboel manuscripten te lezen van boeken die nog uit moeten komen. Ik heb onder andere The Accident Season van Moïra Fowley-Doyle gelezen. Dit boek staat gepland voor juli 2015.
 
Het verhaal begon al heel goed. Cara ontdekt dat een meisje bij haar op school op de een of andere reden op al haar foto's staat. Foto's van school, foto's met haar vrienden, zelfs foto's van vroeger. Niet allemaal duidelijk. Soms alleen een stukje van haar haar, soms alleen haar rok. Maar overal heeft ze dezelfde bezorgde blik. Behoorlijk creepy. Daar hou ik van.
 
Het verhaal zorgt echt voor een onbehaaglijk gevoel. Het stoffige oude huis, de ongelukken, de manier waarop Elsie steeds in de foto's verschijnt. Er is een constante spanning door het hele boek heen, wat ervoor zorgt dat ik verder MOET lezen. En als er dan een tijdje niets gebeurt, is het spannend omdat je verwacht dat er iets gaat gebeuren. Toen ik dit boek las, voelde ik me een beetje alsof ik zenuwachtig was. Zoals bij het kijken van een horrorfilm. Je weet dat er iets gaat gebeuren omdat de spanning langzaam opgebouwd wordt. Toch schrik je. Die 'tension' in het boek maakt het echt goed.
 
Wat ik echt wel een heel groot nadeel vond, was dat het taalgebruik echt ontzettend zakelijk was. Heel strak en zonder humor, dat is toch iets waar ik aan moet wennen. Ik voelde weinig emoties bij de karakters. En als iemand dan een keer gevoelens toonde, werd dat heel snel weer afgekapt. Vanaf het einde van het feest vind ik het verhaal ineens heel lastig te volgen. Heel chaotisch. Ik weet niet meer wat werkelijkheid is en een illusie. Wat dromen zijn en wat herinneringen. Daarnaast vond ik het heel erg vervelend dat er als één van de karakters een vraag stelde aan een ander persoon, die persoon meestal geen antwoord gaf. Er werd gewoon overheen gepraat. Het einde is ook echt een anticlimax. Er is een best wel logische verklaring voor the accident season. Een teleurstelling dus.
 

maandag 27 oktober 2014

Kass Morgan - Dag 21

De 100. Dag 21
Als je De 100 van Kass Morgan nog niet hebt gelezen, raad ik je aan deze recensie even over te slaan in verband met spoilers.

Dit boek heb ik letterlijk in twee uur uitgelezen, zo spannend is het. In dit boek volg je dezelfde vier personen als in het vorige deel. Maar waar het eerste deel voor mijn gevoel nog voor een groot stuk introductie is, gebeuren er Dag 21 een heleboel gave dingen. Heel veel spannende gebeurtenissen en cliffhangers maken dit tot een boek wat je echt niet weg kan leggen. Met dit boek is De 100 zeker overtroffen. En heel erg fijn dat er nog een derde deel komt. Ik had het me ook al niet kunnen voorstellen dat dit het laatste deel is, vanwege de grote hoeveelheid dingen die nog ontdekt worden aan het eind van het boek.

Glass probeert terug naar Phoenix te komen, ditmaal samen met Luke. Dat blijkt nogal een moeilijke opgave als iedereen in paniek is en de gangen vol staan met mensen met een enorme overlevingsdrang. Daarnaast raakt haar moeder ook nog eens gewond en krijgt ze te maken met een jaloers ex-vriendinnetje, wat haar reddingsactie er niet makkelijker op maakt. Ik vond eerst de hoofdstukken met Glass het minst leuk, maar ook daar wordt het nu zo spannend dat ik wel door moet lezen.

"Het touw dat om haar hals zat, sneed in haar huid - huid die een paar uur geleden nog goudbruin was geweest, maar nu vlekkerig blauw oogde. Op haar voetzolen zaten strepen die op het eerste gezicht op vieze vegen leken. Toen hij dichterbij kwam, drong het echter tot Wells door dat het snijwonden waren - snijwonden die letters vormden. Ga. Weg."
De jongeren op aarde zijn erachter gekomen dat zij niet te enigen zijn. Er wonen al mensen op aarde, en die zijn niet blij met de komst van de 100. Een aantal lugubere aanvallen zorgen ervoor dat de jongeren doodsbang zijn en iedereen elkaar overal de schuld van geeft. Zulke dingen vind ik dan weer interessant om te lezen. Ziektes en moorden, het liefst zo gedetailleerd mogelijk om mij kriebels te bezorgen. In dit boek gaan ze daar niet zo heel ver in, maar bijvoorbeeld het idee van die boodschap op haar voeten is zeker goed.
En dan komt er ook nog eens een onbekend meisje het kamp op lopen. Heeft Sascha het hart op de goede plaats, of moet ze zo snel mogelijk uitgeschakeld worden?

Gesteund door Bellamy, probeert Clarke het verdriet te verwerken van de dood van haar beste vriendin. Ze merken dat ze het wel erg goed met elkaar kunnen vinden. Op haar beurt helpt zij Bellamy zijn zusje weer terug te vinden.
Wells heeft Clarke nog niet opgegeven en houdt hoop dat zij weer bij hem terugkomt, helemaal na de gepassioneerde nacht die ze samen hebben gehad op aarde.
Persoonlijk zie ik graag dat Wells en Clarke weer bij elkaar komen. In de flashbacks zag je duidelijk dat ze heel gelukkig met elkaar waren. Bovendien is er iets aan die Bellamy wat ik niet helemaal vertrouw. Toch lijken zijn gevoelens voor Clarke oprecht.
Voor wie gaat Clarke kiezen? Haar jeugdliefde Wells, of de knappe en sterke Bellamy?

zaterdag 25 oktober 2014

Elsbeth Witt - Koffie Verkeerd


Laura werkt in een leuk koffietentje in het hart van Utrecht. Samen met haar beste vriendin werkt ze hier fulltime. Iris heeft haar droomvent al gevonden, bij Laura staat de liefde op een laag pitje. Of beter gezegd, het pitje is uit. Ze wil alleen maar een lange jongen met blonde krullen en sproetjes. De knappe Tunesische Malik, gooit roet in het eten. Hij komt dagelijks een espresso bestellen bij Laura. Ze kan niet langer negeren dat ze het echt een ontzettend leuke man vindt. Dan komt ze ineens haar oude vlam Nick tegen. Ook hij blijkt nog steeds erg leuk te zijn. Nu weet ze niet meer voor wie ze moet gaan.  Laura is een typische onhandige en verlegen meid die niet weet hoe ze met mannen om moet gaan. Daar kan ik me goed in verplaatsen. Ik voelde haar schaamte op sommige punten gewoon.

Koffie Verkeerd is het eerste deel van een trilogie die zich afspeelt in de koffiebar Barista!. Ik vind het echt een ontzettend leuk idee omdat koffietentjes zoveel charme hebben. Ze zijn gezellig en knus en het ruikt er altijd heerlijk. Het leest zo leuk omdat alles wat daar gebeurt heel realistisch beschreven is. Van hoe je hartjes in melkschuim maakt tot welke smaak muffins Iris bakt. En kan iemand mij vertellen waar dat geheime kaasfonduecafé is waar alleen Utrechters van weten? Ik moet daarheen namelijk.

Het verbaasde me echt dat het boek zo kort was, net tweehonderd pagina's. Dat is te merken. Sommige scènes zijn zo gehaast dat ik niet genoeg tijd had om mee te leven met de personages. Begin ik eindelijk de romantiek te voelen, is het voorbij. Daarnaast zijn de personages erg vlak, helemaal voor een trilogie. Het verhaal is niet constant genoeg. Sommige dingen zijn heel leuk beschreven, anderen zijn zo kort dat ik het gevoel heb dat ik iets mis.
Ik had gehoopt dat de romantische scènes lekker zoetsappig zouden zijn zodat ik er helemaal bij weg kon zwijmelen. Ook dat is niet gebeurd. Weinig details maken dit boek tot een oppervlakkige roman.

Het is een leuk boek om tussendoor te lezen, maar absoluut geen bestseller. In de andere twee boeken Zoete Inval en Troost, volg je de andere twee barista's, Iris en Sophie. Ik twijfelde eerste of ik de andere boeken wilde lezen. Maar er is zo'n gigantische cliffhanger aan het einde van dit deel, dat ik wel verder moét lezen.

donderdag 23 oktober 2014

Kody Keplinger - Shut Out

Shut OutDe strijd tussen het voetbalteam en het rugbyteam van Hamilton High is een neverending war. De jongens van nu kunnen zich niet eens herinneren hoe het ooit begonnen is. Toch is het elke herfst weer zover: ze zoeken ruzie, halen grappen uit en vandaliseren elkaars eigendommen. Het gaat zelfs zover dat er mensen gewond raken. De vriendinnetjes van deze stoere jongens zijn het helemaal zat. Ze worden telkens aan de kant geschoven en komen altijd op de tweede plaats. Lissa roept de andere meiden op om de grootste angst van de jongens tegen hun te gebruiken: geheelonthouding. Geen enkele vorm van lichamelijk contact is nog toegestaan. Welke partij zal het eerst opgeven?

Mijn nerdenhart begon sneller te kloppen bij het lezen van dit boek. Het is zowaar een hertelling van de Griekse komedie Lysistrata. Ik vind het altijd ontzettend leuk om zulk soort dingen te lezen. Klassieke mythologie en toneelstukken zullen altijd een speciaal plekje in mijn hart hebben. Moderne vertalingen vind ik ook echt geweldig, ik heb ten slotte zelf ooit eens een novelle geschreven gebaseerd op Pygmalion.

Lissa vind ik eigenlijk een beetje een softie die alles maar over zich heen laat komen. Randy, haar vriend, is een enorme lul en ze durft gewoon niet voor zichzelf op te komen. Ik voelde echt een beetje agressie toen ik las dat hij gewoon vreemdging omdat hij bij zijn vriendinnetje niet aan zijn trekken kan komen. Ontzettend laffe actie, waar ik heel boos om kan worden. Het feit dat ik de emoties zelf voel, betekent dat Kody de goede schrijfstijl te pakken heeft.

Daarbij zijn de boeken van Kody lekker vlot geschreven met veel humor. Je hebt ze zo uit. Romantische scènes zijn niet te expliciet, dus voor iedereen goed leesbaar. Het taalgebruik is lekker modern met hier en daar wat scheldwoorden. Ik hou er zo van. De cover daarentegen vind ik dan weer een minpuntje. Standaard lettertype over een foto gegooid, dat maakt het allemaal zo amateuristisch. En met zo'n model prominent op de voorkant laat het ook weinig aan de verbeelding over hoe Lissa eruit hoort te zien. Je hebt onbewust toch telkens dat hoofd in gedachten.

zondag 19 oktober 2014

De spanning van de top 100


Amsterdam Music Festival 2014

Tot mijn grote verdriet was is dit jaar weer niet bij één van de vetste events van het jaar: Amsterdam Music Festival. De beste dj van het jaar werd weer bekendgemaakt en wat was het bloedstollend. Voor mij in ieder geval. Er zijn natuurlijk altijd mensen die het hadden zien aankomen. Aangezien Hardwell al in de line-up stond, dacht ik dat hij misschien dit keer niet zou winnen. Ik kon gewoon niet stilzitten en keek continu op mijn telefoon. Langzaam werd er vanaf honderd teruggeteld naar de nummer één en het werd steeds spannender.
 
Als eerste viel het me op hoeveel nieuwe entries er weer waren. Gewoon 25 die er eerst nog niet instonden. Vreemd is het wel wat betreft sommige entries. Deorro komt nieuw binnen op plaats negentien. Zo hoog meteen al. Dan denk ik echt: die kerel heeft nog vrijwel niks gedaan. Zo'n beetje alle dj's die ik goed vind en waar ik op heb gestemd, zijn gedaald.
 
En er zijn ook zeker andere dingen waar ik het niet mee eens ben. Dat Martin Garrix in de top 100 zit, dat begrijp ik helemaal. Maar dat hij dit jaar de nummer vier van de wereld is, vind ik onbegrijpelijk. Vele mensen zullen dat filmpje wel kennen van zijn nummers die onder elkaar worden gezet en tegelijkertijd worden afgespeeld. De tracks zijn eigenlijk allemaal hetzelfde. Nu snap ik dat je als dj ook een signature sound hebt, maar een beetje experimenteren is nooit verkeerd. Mijn mening is natuurlijk vrij weinig waard aangezien ik puur op mijn eigen smaak afga en ik niet zo veel weet van kwalitatief goede producties.
 
Maar waarom staat Arty op plaats 99? Hij produceert voornamelijk trance die ik echt ontzettend lekker vind klinken. En waarom staan Dimitri Vegas & Like Mike op plaats twee?! Ik heb ze een keer zien draaien en toen was het echt een grote chaos. Ze stonden meer op de tafel te springen dan daadwerkelijk nummers te mixen en lieten de muziek meerdere keren uitvallen. Dit alles probeerden ze op te lossen door het publiek te paaien met Grey Goose. Het voelde amateuristisch aan, alsof ze slecht voorbereid waren.
 
Wat ik nog wel het meest jammer vind, is dat Nicky Romero dit jaar niet op nummer één staat. Ik vind zijn sound echt geweldig. Daarnaast werkt hij veel samen met andere artiesten waardoor er gewoon keer op keer een nieuw en vet nummer ontstaat. Live doet hij het ook hartstikke goed en is hij echt een plezier om een set van hem bij te wonen. En hij is zo lekker gewoon gebleven. Dit jaar is hij een plaatsje gedaald, maar ik heb er vertrouwen in dat het volgend jaar beter wordt.

vrijdag 17 oktober 2014

Ik ben fan van... Kesington Kross!

Nadat ik het nummer Gimme Your Love in de film 'act like a man too' had gehoord, was ik eigenlijk gelijk verkocht. Met de hoop dat dat niet het enige leuke nummer was (dat gebeurd nog wel eens), sloeg ik aan het zoeken. Maar ik werd niet teleurgesteld. Ik ontdekte een EP met heerlijke nummers. Nu is het vooral wachten tot deze man met een album komt. Hopelijk staat daar ook het nummer The Lights op, wat ook te horen was in 'act like a man too'.
De muziekstijl van deze Amerikaanse singer-songwriter slash producer is het beste te omschrijven als R&B met een vleugje Rave. Redemption is hier een voorbeeld van met zijn lekkere relaxete melodie en de ge-wel-dige stem van Kes. Het wordt vergeleken met Frank Ocean, maar ik vind het ook wel wat weghebben van Prince, wat goed te horen is in het nummer Carry On.




dinsdag 14 oktober 2014

Jennifer Armentrout - Half-Blood

Dit is de tweede serie van Jennifer Armentrout waar ik mee ben begonnen. De Lux-serie is me erg goed bevallen, vandaar dat ik gestart ben met de Covenant-serie. Half-Blood heb ik in iets minder dan een dag uitgelezen, ik ging er razendsnel doorheen. Heerlijk tijdverdrijf zijn deze boeken. Jennifer heeft geweldige humor die ze goed in haar boeken verwerkt. De covers zijn ronduit walgelijk, de verhalen zijn des te beter. Deze omslagen worden waarschijnlijk gemaakt door twaalfjarigen voor drie dollar. Zal wel een Amerikaans ding zijn, al die superfoute en amateuristische covers want die van Jennifer zijn zeker niet de enigen.

Alexandria 'Alex' is een half-blood, een mix van een pure en een gewoon mens. Deze pure-bloods, of hematoi, zijn afstammelingen van goden. Na drie jaar keert ze terug naar de Covenant, een soort school waar halfs trainen om Sentinel te worden. Want geen serie is goed zonder een bad-guy. Sentinels jagen op Daimons, monsters die de pures proberen te vermoorden. Ze krijgt hulp van Aiden, die haar helpt met een inhaalslag. Relaties tussen half-bloods en pure-bloods zijn strikt verboden, dat weten ze allebei. Toch hebben ze een magische aantrekkingskracht naar elkaar toe die niet te ontkennen valt. Als Alex nieuws te horen krijgt waar haar wereld van instort, blijkt het toch wel erg moeilijk om de regels te blijven volgen. Niets gaat namelijk zonder problemen in het leven.

Dit verhaal is een lekkere combinatie van een perfecte man, een badass meid, een dosis bovennatuurlijke krachten en een fijne verboden liefde. Hoe cliché het ook mag klinken, het werkt wel. Half-Blood is een echte pageturner. Het doet ook behoorlijk denken aan The Vampire Academy. Vervang half-bloods voor dhampirs, daimons voor strigoi, pure-bloods voor strigoi en de relatie tussen Aiden en Alex voor die van Dimitri en Rose en je hebt praktisch hetzelfde concept. Desondanks zijn de gebeurtenissen en het verloop van het verhaal wel anders. Daarnaast verschijnt Seth, een Apollyon ook nog even op het strijdtoneel. Hij en Alex blijken verbonden op de een of andere manier. Als dat maar geen driehoeksverhouding wordt, want ik weet niet of ik dat nog een keer aankan. Op naar deel 2, Pure!



maandag 13 oktober 2014

Lauren Kate - Teardrop

Teardrop

Mijn eerste indruk van dit boek was gemengd. Ik wist niet goed wat ik ervan moest denken. Eureka is een hele vreemde naam, net als de naam van de kiemdrager: Ander. Gaandeweg wende ik er wel aan. De achterkant was vaag en mysterieus maar wekte wel mijn nieuwsgierigheid op. Ik nam er de tijd voor en dook in het boek. Wat ik aantrof was rare proloog. De hoofdstukken daarna brachten niet echt verheldering. Pas veel later in het boek werden er dingen duidelijk, toen Eureka de erfenis van haar moeder kreeg.

Diana, Eureka’s moeder, is namelijk omgekomen toen een enorme vloedgolf hun auto van de weg af sloeg. Eureka werd gered door een onbekende jongen. Ze heeft het ontzettend moeilijk met de dood van haar moeder. Ze is depressief, heeft een zelfmoordpoging gedaan en heeft een teruggetrokken houding. Haar bazige stiefmonster helpt Eureka ook niet bepaald met het verlies. Alleen haar beste vrienden Brooks en Cat kunnen het leed verzachten.

Dan ontmoet ze Ander op een wel heel bijzondere manier. Ze wordt namelijk aangereden door hem. Hij lijkt alles over haar te weten, niets is voor hem een geheim. Dat zou de meeste mensen af moeten schrikken, maar Eureka kan haar gevoelens voor hem niet negeren. Hij weet zelfs van de erfenis: een medaillon, een dondersteen en een boek in een taal die niemand kent. Door het boek heen leer je steeds weer een klein beetje over hoe bijzonder Eureka is en wat voor macht zij heeft. Daarnaast gaat haar gewone leven ook gewoon verder. Ik had niet verwacht dat ik het boek zo leuk zou vinden. Ik was namelijk nogal sceptisch in het begin. Veel te zweverig. Maar dat was niet zo. Het voelt als een oude mythe, door de namen en het verhaal. Toch kan ik nergens een verhaal vinden over een meisje met krachtige tranen.

Ik geeft dit boek drie sterren omdat er zeker nog ruimte voor verbetering is. Zinnen als: ‘…, als vertrapte rozen waarop getrapt was’, vind ik echt niet kunnen. Ook staan er regelmatig komma’s te veel, wat wel hinderlijk leest. Het verhaal gaat me soms net iets te langzaam en sommige reacties van mensen in het boek begrijp is totaal niet. Bijvoorbeeld Brooks reactie op ‘waarom duurde het zolang voor je me kuste?’ Hij draaide helemaal door. Dat snap ik echt niet. Desalniettemin ben ik erg nieuwsgierig naar het vervolg.

donderdag 9 oktober 2014

"Less Survivor, more like America's Next Top Model, island-edition"

Ik ben eigenlijk best wel teleurgesteld in dit boek. Lynne Matson heeft met haar boek Nil de plank compleet misgeslagen. Het citaat in de titel is overigens een quote uit het boek gehaald, alsof dit allemaal de bedoelding was.

Charley wordt wakker in een onbekende wereld. Na dagen van rondzwerven komt ze een groepje mensen tegen. Deze vertellen haar dat ze is terechtgekomen op Nil. En dat ze precies 365 dagen heeft. 365 dagen om te ontsnappen aan Nil. Anders sterft ze. Eén van de mensen die ze leert kennen is Thad. Ze zijn eigenlijk op slag verliefd. Maar hun liefde is een race tegen de klok. Want ze weten beiden dat de kans klein is dat ze het overleven. Voor ze het weten is de tijd van Thad bijna voorbij. Gaan ze nog op tijd een poort vinden?

Wat ik verwachtte: Een bloedstollend avontuur op een woest eiland. Een gevecht tegen monsters en tegen elkaar. Want iedereen wil natuurlijk zo'n poort vinden. En dat gaat ook wel eens ten koste van andere mensen. Honger. Paniek. Overleven. Verder hoopte ik op een gepassioneerde relatie tussen Charley en Thad.

Wat ik kreeg: Een paradijselijk eiland met prachtige stranden, ongerepte natuur, mooie grotten en heerlijk water. Vis, ananas, mango en kokosnoten in overvloed. Het eten is er heerlijk. Er zijn mensen die brood kunnen maken (maar waar komt het meel vandaan), mensen die kleding kunnen maken en mensen die heerlijke guavezeep kunnen maken. Iedereen ziet eruit als een model. Huid zongebruind en haren gebleekt door de zon. Mannen gespierd en vrouwen met perfecte lichamen. Als tijdverdrijf gaan ze lekker surfen, volleyballen en elkaars haren vlechten.

Monsters zijn er niet. Door de poorten komen aardse dieren op Nil terecht. Daarbij horen ook tijgers en andere gevaarlijke dieren. Af en toe redden mensen het. Af en toe gaan er mensen dood maar erg spannend wordt het niet verteld. Het is allemaal vrij vlak. Als er mensen gewond raken of doodgaan, hoop ik altijd dat het zo gedetailleerd is dat ik er zelf kriebels van krijg. Dan voelt het echt en dan ga je helemaal op in het verhaal. Maar helaas.

De relatie tussen Charley en Thad was ook saai. Ze waren net een stel van in de tachtig wat vijftig jaar getrouwd was. En kusje hier en een knuffel daar en daar liepen ze hand in hand over een prachtig eiland. Als Charley het niet met Thad eens was, zei ze ja oke en was het allemaal weer goed. En andersom was het precies hetzelfde. Het was liefde op het eerste gezicht. Soms voelde het zelfs als een relatie tussen twee meisjes. Thad was zo ongelooflijk vrouwelijk. Hij praatte alleen maar over zijn gevoelens, kamde graag de haren van Charley en had niet bepaald veel vechtlust.

woensdag 8 oktober 2014

Ik ben fan van... Ásgeir!

Deze knappe blauwogige singer-songwriter komt uit IJsland! Dat is weer eens wat anders. Ásgeir (spreekt het zo uit) komt uit een gat waar veertig mensen wonen. Dus zijn dorpsgenoten hadden waarschijnlijk niet lang nodig om te ontdekken dat de 22-jarige een groot talent was. Hoe hij daarbuiten bekend is geworden, blijft de grote vraag.

Zo'n twee jaar geleden heeft hij zijn eerste album uitgebracht: Dýrð í dauðaþögn. Gelukkig heeft hij zijn IJslandse album ook in het Engels opgenomen want hier kan ik geen chocola van maken. Zo begrijp ik toch net iets meer van zijn mooie teksten. Een voorbeeld hiervan is het prachtige nummer Leyndarmál, wat in het Engels King and Cross is. Ook al is de tekst in het IJslands erg mysterieus, ik geef toch de voorkeur aan de Engelse versie. Daarnaast heeft hij echt een geweldige cover van Heartshaped Box uitgebracht. Ik ben normaal absoluut niet van de covers, en al helemaal niet als het origineel zo sterk is. Toch vind ik de versie van Ásgeir stiekem zelfs mooier.

Helaas heb ik zijn concert in Paradiso begin september net gemist. Ik hoop maar dat ik hem snel tegen ga komen want live moet hij ook erg goed zijn.

zaterdag 4 oktober 2014

De boeken van september


Vanaf deze maand zal ik elke maand een blog posten over welke boeken ik die maand gelezen heb. Omdat het er nogal veel zijn, zullen ze niet allemaal gerecenseerd worden. Ik ga mijn best doen om er volgende maand meer recensies bij te kunnen voegen!
 
2. Marie Lu - Prodigy
3. Marie Lu - Champion
4. Jennifer Armentrout - Origin
5. Jennifer Armentrout - Opposition
6. Heather Dixon - Entwined
8. Michael Grant - Lies
9. Michael Grant - Plague
10. Kody Keplinger - The DUFF
11. Nora Roberts - Storm Warning
12. Nora Roberts - Temptation
13. Joss Stirling - Storm and Stone
14. Michael Grant - Fear
15. Michael Grant - Light
16. Nora Roberts - Impulse
17. Nora Roberts - The Best Mistake
 
Het slechtste boek wat ik deze maand heb gelezen is zonder meer Entwined. Ik heb het na minder dan honderd bladzijden opgegeven. Het was supersaai, echt niet normaal. Misschien had ik er te hoge verwachtingen van. Ik moet stiekem toegeven dat ik de film 'Barbie en de twaalf dansende prinsessen' nog leuker vond dan dit boek (Ja, ik keek vroeger barbie-films met mijn zusje).
Het beste boek van de maand is wel een lastige keuze. Dan twijfel ik toch wel tussen Legend en Plague.
 
Ik ben net begonnen in Alienated van Melissa Landers. Verder wil ik deze maand onder andere The Scorch Trials en The Death Cure van James Dashner, Dag 21 van Kass Morgan en Before I Fall van Lauren Oliver gaan lezen. Hierover later meer!

vrijdag 3 oktober 2014

"Een serie waar je kriebels van krijgt"

Man man man, dit was me een beste serie! 6 boeken, 3010 bladzijden. Het heeft me even gekost om me ertoe te zetten deze monsterlijke serie te beginnen. Ik werd niet teleurgesteld. Het eerste boek heb ik jaren geleden gelezen dus ik kan me er weinig van herinneren. De andere vijf boeken heb ik binnen anderhalve week uitgelezen. Het ging razendsnel.

Het begint in 'Gone' met het feit dat iedereen boven de vijftien jaar ineens verdwijnt. Gewoon weg. Een soort koepel met een straal van 32 km is verschenen om Perdido Beach heen. Niemand kan erin. Niemand kan eruit. In het begin is er vooral nog heel veel verwarring. Het is spannend en misschien zelfs wel leuk. Alles mag, er zijn geen ouders die je verbieden om computerspelletjes te spelen of chips te eten wanneer je wilt. Maar algauw raakt het eten op en moet er toch een plan bedacht worden. Het ziet ernaar uit dat de kinderen niet gered gaan worden. Er ontstaan meningsverschillen, ruzies, gevechten. Er zijn hongerigen, zieken, gewonden. Doden. Kinderen moeten ineens heel snel volwassen worden om zichzelf te kunnen redden. Sam Temple staat op als een geboren leider en probeert het geheel in de hand te houden. Het is niet de vraag of dat lukt, maar hoelang het duurt voordat het compleet fout gaat.
 

Ik vond het een erg heftige serie. Ik heb niet vaak dat ik kriebels krijg van een boek, maar dat heb ik bij deze boeken zeker gekregen. Met name bij het vierde deel, 'Plague'. Het was angstaanjagend. In detail ging er in op hoe een meisje door een enorme hoestaanval stukjes longen eruit hoestte. Hoe de wormen onder je huid kropen. Hoe hoofden werden afgehakt. Hoe verwondingen eruit zagen. Ik kan me bijna niet voorstellen dat dit boeken voor dertien jaar en ouder zijn. Mijn zusje zou er waarschijnlijk nachtmerries van krijgen. Door al die bijzondere omschrijvingen, wekte de boeken wel veel gevoelens op. Het maakte iets los in mij. Zoals ik al zei, het gebeurt niet vaak (verder alleen bij catching fire). Daarom behoren deze boeken toch wel tot de betere boeken die ik heb gelezen.

Het zette mij persoonlijk ook aan het denken. Het is zo moeilijk te begrijpen dat het oudste kind net vijftien jaar is. Er lopen kinderen van vier jaar rond met jachtgeweren, machetes en zelfgemaakte wapens. Kinderen van acht jaar die elkaar vermoorden om een klein beetje eten. Kinderen die elkaar vermoorden om elkaar op te eten. Het is ontzettend luguber maar daardoor wel realistisch. Want wie weet waar mensen toe in staat zijn als de wanhoop nabij is. Als er geen eten meer is. Geen drinkbaar water. Als je beste vrienden vermoord zijn. Als gevaar altijd op de loer ligt.

donderdag 2 oktober 2014

Acht redenen waarom je 'Lobsters' van Tom Ellen en Lucy Ivison moet lezen

1. Het boek speelt zich af in Londen. En op zuipvakantie in Griekenland. En op een festival. Wat wil je nog meer?
2.Het taalgebruik is echt superleuk. Lekker die vunzige straattaal en typische Britse woorden. Ik hoor gewoon in mijn hoofd die mensen praten met een supercool Brits accent.
3. Het verhaal doet me denken aan die goeie oude tijd dat ik nog zeventien was. Superherkenbaar. Behalve de romantiek dan.
4. Als je eenmaal het boek uithebt, weet je wat er met de titel bedoeld wordt en het is echt supercute en passend enzo.
5. De humor is echt geweldig. Ik heb regelmatig gesniffeld om dit boek. En dat is niet iets wat vaak gebeurd.
6. Hannah en Sam zijn zo lekker awkward samen. Dat maakt het heel leuk om te lezen. En het feit dat ze niet meteen in elkaars armen springen en gaan trouwen enzo. Er gaat nog heel wat aan vooraf.
7. De manier waarop Hannah en Sam elkaar ontmoeten. Daar wil je dit boek gewoon voor lezen.
8. Het feit dat iedereen wel een Stella in de vriendengroep heeft. Echt waar. We know the feels Hannah!

woensdag 1 oktober 2014

"Memories need to be shared"

Het gebeurt niet vaak, maar ik heb deze keer toch echt eerst de film gekeken. Ik zag The Giver van Lois Lowry vaak voorbij komen op goodreads, maar het sprak me niet echt heel erg aan. Toen ik zag dat de gelijknamige film 15 augustus uit was gekomen, besloot ik de film maar eens een kans te geven. Het eerste wat mij opviel en enigszins irriteerde, was dat de film zwart-wit was. En voor het grootste gedeelte van de film bleef dat ook zo. Af en toe zag je herinneringen in kleur. Waar je dan een stuk later achter kwam, was dat het ook echt zo hoorde. De bewoners van de community zijn als het ware van alles gestript wat mensen verschillend maakt. Sameness noemen ze het ook wel in de film. Geen kleuren, religies, gevoelens, menselijke verschillen. Dit allemaal door een oorlog die zich jaren ervoor heeft afgespeeld. Alle herinneringen zijn weggespoeld. Daardoor leven de mensen nu in vrede. Of dat ook echt leven genoemd kan worden, is de vraag.

Jonas is de uitverkorene die alle herinneringen terugkrijgt van the giver. In het begin alleen maar mooie dingen. Kleur, muziek, dansen, blijdschap, liefde. Hij begrijpt maar niet waarom de mensen moeten leven zonder al die goede dingen. Daarna krijgt hij per ongeluk een herinnering van oorlog en verlies. Jonas is boos, verdrietig en heeft onbegrip. Hij wil eigenlijk stoppen met de opleiding maar diep van binnen weet hij dat hij de enige is die de community kan redden.

Ik vond het een bijzondere film, maar geen geweldige film. Ik ben me nu meer bewust van al die kleine dingen in het leven. En dat alle slechte dingen ook iets positiefs hebben. Zonder haat is er geen liefde. Zonder emoties is er geen leven. ''Je weet pas wat je hebt als je het verliest." Dat gaat wel op voor deze film.

Ik was wel iets meer nieuwsgierig naar het boek dus ik besloot het een beetje door te bladeren. Ik heb een aantal passages gelezen maar het kon me niet interesseren. Het taalgebruik is wat ouderwets. Ook wel begrijpelijk, aangezien het boek uit 1993 komt. Ik had ook niet hetzelfde gevoel bij het boek als bij de film. Erg jammer. Meestal vind ik het boek altijd beter dan de film, maar deze keer heeft het boek de boodschap niet weten over te brengen op mij.
Een storend verschil dat me toch wel opviel was dat de leeftijden heel erg anders waren. In het boek werd Lily een acht, in de film een negen. Jonas werd in het boek een twaalf, maar in de film was hij een graduate. Wat zou betekenen dat hij waarschijnlijk achttien werd. Zo zag hij er ook wel uit.


dinsdag 30 september 2014

James Dashner - The Maze Runner

Vorige week ben ik naar de voorpremière van 'The Maze Runner' geweest. Een film waar ik al maanden naar uitkeek. Nadat ik het boek gelezen had, was ik helemaal enthousiast over deze trilogie van James Dashner.

Het verhaal speelt zich af in een gebied, omringt door muren. Het wordt 'The Glade' genoemd. Daaromheen is een gigantisch doolhof, wat niemand ooit heeft opgelost. De bewoners van The Glade zijn alleen maar van het mannelijk geslacht en worden met een lift naar boven gebracht. Elke maand één. Op elke mogelijke manier proberen de jongens te ontsnappen. Maar de hoop om ooit nog vrijheid te kennen is minimaal. De renners brengen het hele labyrint in kaart om zo naar een uitweg te zoeken. Hun taak wordt nog lastiger gemaakt door de verschrikkelijke monsters genaamd Grievers die daar rondlopen. Al vele jongens hebben hun laatste adem uitgeblazen in dat doolhof. De wanhoop is nabij als Thomas ineens naar boven wordt gebracht. Op de één of andere manier is hij veel behendiger, veel strijdlustiger en veel nieuwsgieriger dan de andere jongens. Zal dat hun redding worden, of juist hun dood?

Toen ik hoorde dat de film uitkwam, ben ik meteen begonnen in het boek. Ik wilde al wat voorkennis hebben en was echt ontzettend nieuwsgierig na de trailer. In het begin moest ik er echt even inkomen. Een boek zonder romantiek vind ik toch al snel incompleet. Toch had dit boek alles wat ik zocht in een ontsnapping aan het dagelijks leven. Het was ontzettend spannend en onvoorspelbaar en ik vond het idee echt geniaal. Het was zo goed uitgewerkt en zo origineel dat ik dit boek in een adem uit had.


De film was net zo geweldig. Ik was vanaf de eerste seconde al zo geboeid dat ik alles om me heen vergat. The Glade was echt precies zoals ik het me had voorgesteld en het labyrint zag er ook echt geweldig uit. Het leek allemaal zo realistisch! En niet geheel onbelangrijk werd Thomas echt goed vertolkt door de superknappe Dylan O'Brien. De film was niet alleen spannend, het was bloedstollend. Ook al wist ik de afloop, ik zat soms toch op mijn nagels te bijten. Ik kan eerlijk zeggen dat ik dit één van de betere films van dit jaar waren. En als je boeken vooraf leest, zijn de films gewoon nog beter! (Net zoals bij Divergent, Hunger Games, TFIOS, Vampire Academy, Beautiful Creaturs, The Mortal Instruments and so on..)

donderdag 4 september 2014

Marie Lu - Legend

In het boek 'Legend' van Marie Lu speelt het toeval een grote rol. Je volgt om en om twee vijftienjarigen. De één een hoogbegaafd meisje wat het lievelingetje van de Repbliek is, de ander is de meest gezochte crimineel van de republiek. Door toeval kruisen hun paden. De jongen, Day, is op zoek naar een pestmedicijn voor zijn kleine broertje. Hiervoor sluipt hij een ziekenhuis in, doet zich voor als een gewonde en bedreigt meerdere mensen. Om weg te komen, werpt hij een mes naar een militair. Deze blijkt later overleden te zijn. Hier wordt de rol van het meisje, June, belangrijk. De militair is namelijk haar grote broer. Geteisterd door intens verdriet maakt ze het haar levensdoel om Day op te sporen en te vermoorden. Met alleen een gevonden ketting moet ze op pad, ze weet namelijk niet hoe hij eruit ziet.

Als ze op haar zoektocht tijdens een straatgevecht wordt neergestoken, wordt ze geholpen door een knappe jongen met helderblauwe ogen. En laat dat nou net Day zijn. Wat een toeval! Ze vertellen elkaar hun naam niet. Door een magische aantrekkingskracht blijven ze samen de straten onveilig maken en worden ze verliefd op elkaar. Tot June erachter komt dat de jongen die ze leuk vindt haar enige familie vermoord heeft...

Het klinkt misschien als een intense cliché, toch is het een leuk boek om te lezen. Het houdt je vast omdat er telkens wat gebeurt. En het heeft alles. Spanning, geweld, liefde en verraad. Ik heb altijd al een zwak gehad voor dystopische romans. Ook deze heeft me op het eind weten te verbazen. Je komt over de karakters vrij weinig te weten, wat zowel vervelend is, als passend voor het boek is. Ze zijn allemaal erg vlak. Alsof Tessa alleen maar goed verbandjes kan aanleggen. En alsof June alleen maar een genie en een vechtmachine is. Daar moet toch meer achter zitten. Misschien dat Marie Lu dit heeft bewaard voor de volgende delen van deze spannende serie.

Champion (Legend, #3)Legend (Legend, #1)Prodigy (Legend, #2)

zondag 3 augustus 2014

Het beste feest van het jaar

 
2 augustus was het eindelijk weer zover, Dance Valley. Na maanden van Valley-Fever en muzikale voorbereiding was het weer tijd om massaal naar Spaarnwoude te trekken voor een prachtige dag waarin te veel gebeurt om het allemaal te onthouden. En daarbij was het niet zomaar een editie. Het is alweer 20 jaar geleden dat Dance Valley geboren werd. Dat moet natuurlijk grootser dan ooit gevierd worden.

Over de line-up valt nog te discussiëren. Misschien om het feit dat ik al veel artiesten heb zien draaien, vond ik de line-up in eerste instantie niet geweldig. Nicky Romero is een geweldige dj, zeker de top 5 van de wereld. Het blijft altijd een genot om hem te zien draaien en om naar zijn muziek te luisteren. Echter is hij voor mij de vierde keer niet meer zo indrukwekkend als de eerste keer. Daarnaast stonden er artiesten op main-stage waar ik nog nooit van gehoord had. The Bloody Beetroots, Alvar & Millas, het zegt me niks. Ik had heel graag Calvin Harris of Avicii achter de tafels gezien tijdens deze speciale editie. Maar helaas. Over de hardstyle stages hoef ik het niet eens te hebben, mij niet gezien! Wel heb ik even een kijkje genomen bij House, Trance en Deep House. Het was daar in principe een tamme boel. Weinig mensen die echt losgingen, terwijl de muziek zich daar wel voor leende. Ondanks de regen, keerde ik telkens weer terug naar main-stage.

Het optreden wat me eigenlijk het meest is bijgebleven is die van Klingande. Ook al was maar 1 van de mannen aanwezig, de sfeer was geweldig. Het kleine podium zorgde voor een intieme setting en de muziek was zeer dansbaar en zomers. De live saxofonist was echt een geweldige toevoeging en was door het publiek ook erg geliefd. Telkens wanneer hij het kleine podium betrad, werd hij aangemoedigd door luid gejuich en gefluit. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de knappe, schaars geklede danseressen die toffe shirts uitdeelden. De voorste rij werd ontzettend competitief en begon spontaan met dance-battles om maar zo'n shirt te bemachtigen.

Wat betreft special effects heeft dit festival zichzelf absoluut overtroffen. Niet alleen de gebruikelijke vlammenwerpers, rookmachines en occasionally een confettikanon maar ook t-shirtkanonnen die vette shirts van My Brand de lucht in schoten. Elke. Tien. Minuten! En geen gebruikelijk confetti. Elke kleur die je maar kan bedenken. Elke vorm die je maar kan bedenken. Slierten van meters lang die mensen in het publiek met elkaar verbonden. En een bloemenregen die zo magisch was dat iedereen de muziek op dat moment vergat. Met een helicopter kwamen ze overvliegen en dumpten zakken met verse bloemen in allerlei kleuren. Een geweldig moment. En bij de sluitingsact een vuurwerkshow die zo groot was dat het makkelijk 31 december had kunnen zijn.


Afbeelding: Copyright © Robby Bone

woensdag 30 juli 2014

Gayle Forman - Just One Day



Allyson, een Amerikaans meisje, is samen met haar beste vriendin op tour door Europa vlak voor ze gaat studeren. Het verloopt allemaal heel braafjes, deels ook omdat Ally een beetje bang is voor avonturen. Op de laatste dag van de tour ontmoet ze Willem, een Nederlandse jongen die al twee jaar rondreist. Ik vond het zo tof dat hij Nederlands was. Je ziet het namelijk niet vaak dat in een Engelstalig boek een hoofdpersoon Engels is. Daarnaast was Willem zo gedetailleerd. Van zijn uiterlijk tot zijn gewoontes, je komt echt alles over hem te weten.

De twee voelen gelijk een klik en impulsief vraag Willem of ze een dagje meegaat naar Parijs. Tot haar grote verbazing zegt ze eigenlijk meteen ja. Omdat Ally zo op Louise Brooks lijkt, heeft ze van Willem de bijnaam Lulu gekregen. Haar echte naam is nooit ter sprake gekomen. Ze hebben een geweldige dag in Parijs en het is eigenlijk liefde op het eerste gezicht.

De volgende dag, als Ally wakkerwordt, is ze compleet alleen in Parijs. Ze raakt volledig in paniek en gelooft dat Willem haar belazert heeft en ervan door is gegaan met haar spullen. Eenmaal terug in Amerika geniet ze niet echt van het studentenleven. Willem heeft haar hart gestolen en dat is het enige waar ze aan kan denken. Na een jaar, als ze het echt niet meer aankan, besluit ze op zoek te gaan. Maar met alleen een voornaam en land van herkomst gaat dat nog een hele moeilijke reis worden.

Ik hou van het avontuurlijke verhaal, wat zich in meerdere landen afspeelt. Dit verhaal is geen saai of cliché liefdesverhaal over een jongen en een meisje wat elkaar leuk vinden. Het is bijzonder, romantisch en leert ook nog een wijze les. Dit is echt iets bijzonders. In deel twee, genaamd 'Just One Year', maak je het verhaal vanuit het oogpunt van Willem mee. Wat hij doet. Hoe hij probeert haar weer te vinden, ook al weet hij niet eens haar echte naam. Het lijkt een onmogelijke opgave, maar toch blijken ze dichter bij elkaar dan ze denken.

vrijdag 25 juli 2014

Ik ben fan van... Naxxos!

Met de nummers van Naxxos kun je niet anders dan in een zomerse stemming komen. Dit duo uit Oostenrijk produceert electronic waar spontaan de zon van gaat schijnen. De twee mannen ontmoetten elkaar op een festival in 2010 waarna ze besloten een aantal nummers samen te maken. Na drie jaar hard werken was daar Naxxos. Vorige maand nog presenteerde Spinnin' Deep het nummer 'New Orleans', waarvan de remix van Sam Feldt toch wel het beste is.

Mijn persoonlijke favorieten zijn toch wel Bangui en Anyama. Bij het horen van deze combinatie van sax, panfluit en teksten waar je niets van verstaat wil je gewoon uitzicht op zee met een cocktail in je hand. Helemaal doorgebroken zijn ze nog niet maar dat gaat zeker nog wel gebeuren.

zondag 20 juli 2014

Josephine Angelini - Starcrossed

In het begin was 'Starcrossed' van Josephine Angelini maar moeilijk te begrijpen. Er gebeurt van alles in korte tijd wat pas veel later opgehelderd wordt. Toch motiveert je dit wel om verder te lezen.

Lucas is in alle opzichten perfect. Hij is slim, knap, aardig, atletisch en ga zo maar door. Als hij samen met zijn familie bij Helen op school komt, probeert ze er eerst niet te veel aandacht aan te besteden. Helen is een beetje geeky. Ze is ontzettend verlegen en wil zich het liefst zoveel mogelijk verstoppen. Helaas gaat dat niet makkelijk. Ze is ontzettend lang en ziet eruit als een supermodel. Als ze Lucas voor het eerst tegenkomt op school, krijgt ze een gevoel wat ze nog nooit eerder heeft gehad. Razernij woedt in haar en het liefst zou ze Lucas met blote handen vermoorden. Dat probeert ze dan ook. Midden in de school. En iedereen ziet het.

Later kom je erachter dat Helen een halfgod is en toebehoort aan het huis van Atreus, terwijl Lucas bij het huis van Thebes hoort. Al duizenden jaren moeten de huizen schuld vereffenen bij elkaar door de oorlog in het verleden. Dat doen ze door iemand van een ander huis te vermoorden. De Furies zorgen ervoor dat al deze scions de halfgoden van andere huizen zo erg haten, dat ze snel iemand vermoorden.

Doordat Lucas en Helen bijna doodgaan en elkaars leven redden, hebben ze deze schuld afgelost. Daarna worden ze al snel hopeloos verliefd op elkaar. Toch blijven ze van verschillende huizen en mogen deze huizen niet gemengd worden. Later kom je erachter dat deze liefde een moderne versie van de Griekse mythologie van Heleen van Troje en Paris is. Het is jammer dat deze verboden liefde zo lang uitgerekt wordt, dat je er in het eerste boek weinig van merkt.

Ook omdat ik echt een nerd ben wat betreft mythologie, vond ik dit toch een geweldig boek. Daarnaast is het romantisch en leuk geschreven. Josephine heeft ontzettend leuke karakters gecreëerd. In elk boek van deze serie heeft Helen veel dromen. Normaal zijn dit stukken in een boek die ik oversla omdat ze vaak saai en langdradig zijn. In dit boek waren ze voor de verandering erg interessant en heel spannend.

zondag 13 juli 2014

Ik ben fan van... Dream Koala!

Als de druk van het leven even te veel wordt en rust aan je hoofd nodig hebt, dan wil je Dream Koala luisteren. De perfecte afleiding tijdens tentamens of andere drukke dingen. Als je even wil ontsnappen van de dagelijkse sleur zijn de chansons van deze Frans-Braziliaanse jongeman een echte aanrader. Ga liggen, doe je ogen dicht en wordt wakker in een exotische wereld van bijna hypnotiserende deuntjes en rustgevende zang. Nummers als 'We can't be friends' en 'Souvenirs', zijn zo rustig dat je er makkelijk bij in slaap kan vallen. Heerlijk op een warme zomerdag. Nu is het nog afwachten wanneer Yndi Ferreira zich eens laat zien in Nederland.

zaterdag 12 juli 2014

Laat nog meer jonge tienermeisjes huilen dan One Direction

Maar niet alleen jonge meisjes. Ik zat zelf te snotteren in de bioscoop bij het zien van deze verfilming van de bestseller van John Green. Als brave nerd had ik het boek natuurlijk allang gelezen. Ook al wist ik hoe het zou aflopen, ik had mijn zakdoekjes toch nodig. Ik ben normaal niet zo van de contemporary verhalen over mensen met kanker maar dit boek raakte me echt. Mede door het feit dat het geen pitybook was. Hazel Grace is gewoon stoer. Ze accepteert haar lot en heeft geen behoefte aan medelijden. En Gus.. Augustus Water is de reden dat meiden hoge verwachtingen hebben van jongens. Hij is beter dan perfect. En Ansel Elgort heeft deze rol geweldig weten te vertalen. Als bookworm zeg ik standaard dat het boek beter was dan de film, maar nu begin ik toch een beetje te twijfelen. Alles klopte aan de film. Niets weggelaten, niets erbij gedacht. Het is precies zoals ik het me had voorgesteld. De acteurs top en zo echt, de muziek is er ideaal bij. En dan het boek. Ik was een aantal dagen overrompeld door het boek. Ik wist niet wat ik moest denken. Het is geen bouquetreeksje. Veel diepgaande quotes. Moeilijke woorden. Metaforen. Maar oh boy, hoe mooi. Hoe romantisch. En het is niet eens geschreven door een vrouw met gierende hormonen. Koop het boek, ga naar de bios en pre-order de dvd want dit is zeker zijn investering waard.

There are infinite numbers between 0 and 1. There's .1 and .12 and .112 and an infinite collection of others. Of course, there is a bigger infinite set of numbers between 0 and 2, or between 0 and a million. Some infinities are bigger than other infinities. A writer we used to like taught us that. There are days, many of them, when I resent the size of my unbounded set. I want more numbers than I'm likely to get, and God, I want more numbers for Augustus Waters than he got. But, Gus, my love, I cannot tell you how thankful I am for our little infinity. I wouldn't trade it for the world. You gave me a forever within the numbered days, and I'm grateful.

donderdag 10 juli 2014

Hello summer!

Eindelijk mag ook ik zeggen dat ik over ben naar het tweede jaar. Drank staat koud en vrienden zijn ingelicht want FINALLY! Er mag feest gevierd worden. All summer long, welteverstaan. Het was een zwaar jaar. Het was een lang jaar. Het was een pittig jaar. Maar bovenal: het was een leuk en gezellig en geweldig jaar. Hoe zwaar wij studenten het soms altijd hebben, we weten wel hoe we het leuk moeten maken. Ondanks dat dit een moeilijk jaar was, was dit het leukste schooljaar wat ik ooit heb mogen meemaken.

Als de dag van gisteren herinner ik me nog dat ik met een weekendtas en een fiets uit de trein stapte. Klaar om Zwolle te verkennen. De bruisweek is echt zo'n aanrader dat het verplicht zou moeten worden. Een week lang party machen met onbekenden. Aan het eind van de week, in een smerig shirt en flink hungover, heb je geen schaamte meer en zijn die onbekenden ineens je vrienden geworden. Ik kan niet anders zeggen dan GA!

Ik heb met volle teugen genoten van alle leuke dingen op school en buiten school. Geweldige mensen leren kennen, heel Nederland doorgereisd, heerlijke feestjes gemaakt en bovendien nog ontzettend veel geleerd. We zijn allemaal weer een stukje volwassener en wijzer. En met hopelijk prachtig weer en een goede vakantie op komst is het tijd om alles weer te vergeten en een paar teugen te nemen van het goede leven. Want oh boy, is het leven fijn!









woensdag 9 juli 2014

Acht redenen waarom je 'Wish You Were Italian' van Kristin Rae moet lezen

1. 'Wish You Were Italian' is een heerlijk boek voor de zomer wat je binnen een dag uit hebt.
2. Het boek speelt zich af op verschillende plekken in Italië. Als je net als ik van reizen houdt, dan vindt je dit geweldig.
3. Je krijgt inspiratie over waar je allemaal nog meer heen wil op vakantie. Cinque Terre è bellissimo.
4. Italiaanse woorden en zinnen included, tijd voor wat passie!
5. Niet 1 maar 2 leuke jongens om verliefd op te worden.
6. Pippa is een meisje om jaloers op te worden. Ze keert haar ouders de rug toe en doet eens waar ze zelf zin in heeft. Heerlijk toch!
7. Na dit boek weet je waar je het lekkerste ijs van Rome kan halen.
8. De sfeer in dit boek maakt dat je het liefst nu je koffers wil pakken voor een enkeltje naar La bella Italia.

dinsdag 8 juli 2014

Dit is niet nóg zo'n vampierboek

Toen ik dacht dat geen enkel boek over vampiers mij nog kon verrassen, laat staan verblijden, vond ik Blood of Eden. Dit zijn de boeken waarvan je denkt: "Heb ik het boek nu al uit? Een uur geleden was ik pas op de helft!" Ja, Julie Kagawa heeft mij wederom te pakken. She has me in the palm of her hand. Het grootste verschil met andere vampierboeken was gelijk een hele mooie. Voor een keer was het meisje niet de onzekere, kwetsbare, domme mens. Allison Sekemoto is een ontzettend stoer wijf. Zij is niet geobsedeerd door een glinsterende vampier of bloedzuigend monster. Zij haatte vampiers. Tot ze er zelf één werd. En dat niet omdat ze zo graag wilde. Ze lag op sterven nadat ze zich had opgeofferd voor haar vrienden.

De wereld waarin zij leeft is verschrikkelijk maar tegelijkertijd ook heel fascinerend. Ze is niet geregistreerd en daardoor altijd op de vlucht. Ze woont te midden van de ruïnes en van muziek of warm water had ze nog nooit gehoord. Eten zoeken is voor haar van levensbelang, en uit de handen van rabdo's blijven is haar levenstaak. Toch gaat het een keer mis. Ze krijgt de keuze om te sterven of een vampier te worden. Ze kiest voor het laatste, wetende dat ze haar oude leven nooit terug zou krijgen.

Ze slaat op de vlucht en sluit zich aan bij een groep mensen die op zoek zijn naar Eden, een eiland waar vampiers niet voorkomen. Ze walgen van deze monsters maar hadden nooit gedacht dat ze zo dichtbij een vampier zouden leven. Eén persoon in het bijzonder intrigeert haar. Zeke, een knappe jongen met felblauwe ogen. Het grote probleem: hij is mens en is gefocust op vampiers uitroeien. Zou hij nog naar haar glimlachen of haar ook maar aankijken als hij wist wat ze was?

Niet normaal spannend is deze serie, dat kan ik je wel vertellen. Binnen no time had ik de boeken uit. Alledrie een dikke vijf sterren. Spannend, onvoorspelbaar, romantisch en taboedoorbrekend zijn dingen die in me opkomen als ik aan dit boek denk. Het blijkt maar weer dat als je je vooroordelen opzij zet, je veel gelukkiger bent. In oceanen van vampierboeken heeft Julie haar boot varende weten te houden. Ze heeft clichés overwonnen in een origineel vampierenverhaal.

donderdag 22 mei 2014

"Bier en chocola: een combinatie die elkaar goed helpt"

Ter gelegenheid van de week van het Nederlands Bier, zijn er door het hele land allerlei activiteiten. Bijvoorbeeld in de Jopenkerk in Haarlem is er een wel heel bijzondere masterclass georganiseerd. In samenwerking met Gert van Soest van chocolatier Pierre vertellen ze over de combinatie bier en chocola.
http://journalistiekzwolle.nl/nwslab/wp-content/uploads/sites/5/2014/05/Bier-zonder-intro-GOED.mp3
 
 





zondag 23 maart 2014

"I have a heart, says science but I am a monster, says society."

134557821310408013188676

Ik wil graag met jullie delen: een meesterwerk van een trilogie. Het laatste deel ligt pas sinds gisteren (22 maart) in het Nederlands in de winkel, maar ik heb het boek in een ruk uitgelezen. Ik heb het natuurlijk over Touching Juliette van Tahereh Mafi. Een verbazingwekkend goede en verrassende serie over een meisje met een dodelijke aanraking. Niet alleen het verhaal, maar ook de schrijfstijl maakt dit tot zo'n beetje de beste boeken die ik gelezen heb.

Juliette is 'on the edge of insanity'. Na 264 dagen opgesloten gezeten te hebben in een gesticht, heeft ze alle hoop verloren. Ze is opgesloten omdat ze mensen verwond met haar aanraking. Omdat ze mensen kan doden met haar aanraking. De chaos en wanhoop in Juliettes hoofd wordt perfect weergegeven op papier. Veel woorden die zich herhalen en doorgestreepte zinnen. Naarmate de trilogie vordert, vindt ze steeds meer haar rust. De schrijfstijl ontwikkelt zich met de hoofdpersoon, wat heel bijzonder is.

Er is natuurlijk een uitzondering op de regel. Bewaker Adam Kent blijkt Juliette aan te kunnen raken zonder te sterven. Maar ze is zo doorgedraaid dat het niet voelt als een opluchting. Ze wil dat Adam er nooit achter komt.
" "You can't touch me," I whisper. I'm lying, is what I don't tell him. He can touch me, is what I'll never tell him. Please touch me, is what I want to tell him."

Daarnaast schrijft Tahereh heel poëtisch, met veel metaforen. Het hele boek lijkt wel een lang gedicht. Dialogen worden perfect verwoord en situaties zijn mooi en gedetailleerd beschreven zonder saai te worden. Ze valt niet in de herhaling. Met elk boek dat je leest, kom je meer te weten. Relaties en gebeurtenissen worden niet eeuwig uitgemolken zoals in sommige boeken, maar nieuwe dingen volgen elkaar in een prettig tempo op.

Vertrouw me, het laatste en naar mijn mening het beste boek van de serie, is nieuwer en beter en mooier en romantischer en unieker dan de vorige delen. De ruim vierhonderd pagina's die het boek heeft, waren voor mij lang niet genoeg. Ik werd compleet in het verhaal gezogen, om er na slechts een paar uur weer uitgegooid te worden, met een leeg gevoel. Waar ik de afgelopen jaren naar uitgekeken heb, is binnen no time verslonden. En hoe. Vijf sterren zijn bij lange na niet genoeg om die boek te beoordelen.

Niet alleen Adam, maar ook Warner kan Juliette aanraken. Deze jongen is de leider van sector 45. Ruw en meedogenloos. Hij ontwikkelt een obsessie voor Juliette en voor wat ze kan. Kan het zijn dat achter een hard pantser en een woeste gezichtsuitdrukking eigenlijk een jongen zit die gewoon veel heeft meegemaakt? Juliette vindt uiteindelijk de ware, maar wie zal het zijn?
''It's the kind of kiss that inspires stars to climb into the sky and light up the world."
Ik kan alleen maar zeggen: Koop alle delen in één keer, sluit jezelf een week op en geniet. Zulke mooie boeken kom je niet vaak tegen.