donderdag 19 september 2013

The day after

Het was 1 van die avonden waarbij het er gewoon niet toe deed wat je naam was, en waarschijnlijk wisten de meesten dat ook niet meer. Gewoon zo'n avond puur genieten van het gezelschap van geweldige mensen, van dansjes doen, van drankjes drinken en van hier en daar een beetje passie. Op het moment zelf kon het me niet schelen dat ik opgekruld op een loveseat in de keuken lag te slapen, op dit moment betreur ik het diep dat ik geen fatsoenlijke nacht heb gehad. En mijn rug denk ik ook wel. Ik zit namelijk met minder dan drie uur slaap in een klas vol brakke mensen, waarvan sommingen nog niet helemaal ontnuchterd zijn. Ik voel me alsof ik een marathon heb gelopen, alsof ik een zware operatie achter de rug heb en alsof ik al een week in de woestijn loop. Uitgeput, overal pijn en dorst als een gek. Desalniettemin was het een legendarische avond. De sfeer was fantastisch en de saamhorigheid goed. Bedankt lieve Walters!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen